I Hate Mondays

May ginagawa akong post ngayon, pero hindi ko matapos. Nung 16th ko pa ginagawa yun eh, hanggang ngayon hindi ko matapos. Sana naman hindi yun matulad sa iba kong posts na hanggang ngayon eh hindi pa natatapos. Hindi naman ako masyado naniniwala sa mga horoscope pero sa tingin ko maniniwala na ko, na ang mga Geminis daw eh magaling lang sa paguumpisa ng mga bagay-bagay pero hindi naman natatapos. Sows!

***

Yung naka-pending na ipopost ko dapat eh tungkol lang naman sa mga estudyante na na-suspend dahil sa blog. Medyo nakakatakot yun kung iisipin lalo na kung iisipin ko na meron akong mga ilang post dito na parang may kahawig na tema tulad ng sa sinulat ng mga estudyanteng yun. Pero naisip ko, bakit ako matatakot kung may katotohanan naman ang mga sinulat ko? At bakit din ako matatakot kung graduate na 'ko? Hehe.

***

Gusto ko rin sanang ikwento yung naging adbentyur ko sa DFA nung kumuha ako ng passport... pero hihintayin ko muna dumating yung passport sa thursday. Mahirap na kasi baka kwento ako ng kwento yun naman pala mapupurnada, diba? diba?

***

I'm excited about something! Will tell you guys kapag sure na sure na! Ü

Ilang mga Apdeyts

NAG-RESIGN NA 'KO SA TRABAHO
Sa ilang kadahilanan eh hindi ko pa pwedeng sabihin ang mga dahilan ko kung bakit ako umalis sa trabaho ko. Stay tuned. (Para may thrill)

NAKATIKIM NA 'KO...
...ng frap sa Starbucks. Ewan ko kung dapat ba 'to ipagmalaki. Gusto ko lang malaman kung bakit ang daming taong adik dito. Nung minsan kasing nagawi ako sa Makati nung OJT pa ko, nadaanan ko ang isang branch ng Starbucks. Ang daming tao. Halos lahat ng mesa sa labas eh puno. Siguro kasi 'sosyal' ka kapag nasa starbucks ka. Hindi ko nga rin malaman kung bakit kelangan pang i-post sa friendster ang piktyur ng starbucks-baso na iniinom o ininuman mo. Siguro para ipaalam sa mga friends mo na "Hoy sosyal ako, umiinom ako ng kape sa starbaks!". Pero sa tingin ko hindi na sosyal ang dating ng Starbucks. Jologs na siya. Ang dami-dami ko na kasing nakikitang tao na umiinom nun sa paligid ko. Siguro dahil rin sa nature ng work ko (dati) kaya marami akong nakikitang tao na ginagawang tubig ang kape ng starbucks. Pero kahit na, libre naman ang kape (Nescafe vendo machine) sa work ko. Basta, Starbucks is JOLOGS. PERIOD.

OKEY, inuwi ko ang pinag-inuman ko ng Chocolate Cream Frap ng Starbucks sa bahay. At sinamba.

I LOVE MY PSP!
But I sooo hate my memory sticks! Nakakabwiset. May topak ang mga memory sticks ko, hindi makapag-transfer ng maayos. Minsan kapag nagse-save ako ng game hindi successful, sinasabi lagi na "corrupted data". Yun din ang error na nakukuha ko kapag tinatransfer ko yung mga games ko. I tried everything na, i changed the usb cable, i tried using memory card readers instead... etc. Sayang, 4GB and 8GB memory sticks pa naman yun. It could be an issue with Vista, pero hindi rin kasi nung tinry ko yung 2GB, wala akong naging problema. Oh well. Kaya ko naman magtiis sa ganung capacity, it's just that nanghihinyang lang ako kasi hindi ko magamit ng maayos yung iba kong mem sticks. Huhu. Anyways, I heard naglabas na ang SONY ng 16GB MARK2 Memory Stick last year. This year naman daw maglalabas sila ng 32GB. Waw.

GOBYERNO, GOBYERNO.
Habang tambay ako sa bahay, eh napag-isipan kong kumuha ng mga government IDs para makakuha ng passport. Pero anak ng euglenophyta! Alam nyo ba na ang Voter's ID ay mga isa (1) hanggang dalawang (2) taon bago mo makuha? Na ang SSS ID ay parang ganun din? Na ang Postal ID at TIN ID ay hindi kinokonsidera bilang valid IDs sa pag-aapply ng passport? Pero ang ibang requirements meron na ko, tulad ng NSO birth certificate, Baptismal Certificate, etc. Naisip ko tuloy, tumatanggap din kaya sila ng Gift Certificate? Ehem.

Sa ngayon, yan muna. Balak kong kumuha ng TOR this week. At saka passport. Balita ko impyerno daw ang pagkuha ng passport sa DFA. Pag-iisipan ko pa kung sa Pampanga or Manila ako kukuha. Any suggestions?

Till my next post. See ya. J

When Will [the*] Philippines Learn?

The issue about Artificial Family Planning has been a hot topic once again in the conservative and unreasonably over-religious Philippines. I don't know if it's just me but I so hate our catholic leaders there in Catholic Bishops' Conference of the Philippines (CBCP). Please don't get me wrong. I spent my first 12 school years in a catholic school and I definitely know what they are talking about. The thing is, they are so overreacting and they even threaten the law-makers who are pursuing the law about Family Planning to NOT expect any support from ALL catholic Filipinos in the next election. It feels like Spanish era where the friars were abusing the innocence of the budding catholic faith then of the Filipinos. We should learn from Rizal who fought these abuses. We Filipinos are not dumb. We definitely know our faith. Family Planning IS NOT a crime nor WRONG and abortion is NOT Family Planning. What the hell are those priests talking about?

In 1663, Galileo was accused of being an antichrist by the catholic leaders of his time because of his theory that the Earth moves around the Sun which opposed the theory then of the Roman Catholic Church that it is the other way around. In 1992, after 359 years, the Vatican through the late Pope John Paul II finally admitted that Galileo was right. The Vatican now maintains an astronomical observatory at the Pope's summer palace in Castelgandolfo.

Now, what's the point of me saying things about that Galileo affair which embarrassed the Church? Our local catholic leaders should get over their Spanish era-ish pretensions. And please, we have our own minds and we know our bible so stop controlling us catholic Filipinos!

Ang hirap mag-english.

* dinagdag ko na 'tong preposition na 'to, baka pagalitan ako ni Master Carl. Lol.

Paano Ko Nilulustay Ang Isang Araw

Maswerte na siguro kung 8am, pero between 9 – 11am usually nagigising ako. Mumog. Punta ng cr, tapos timpla ng kape. Ang almusal ko eh depende kung pumunta ang lola ko ng palengke: minsan puto, suman, nilupak, kalamay, cassava cake, spageti, palabok, goto. Pag walang nagpunta ng palengke, simpleng pandesal lang ang kinakain ko na minsan isasahok ko pa sa kape. Walang mahilig sa mga palaman dito. Ako ok lang. Minsan gumagawa ako ng palaman na pinaghalong mayonnaise at liver spread. Simple lang ang paggawa, paghaluin mo lang ang liver spread saka mayonnaise, at pagkatapos eh isasalin ko sa kung ano mang garapon na makikita ko. Masarap, pramis! Minsan din gumagawa ako ng chicken sandwich spread. Mahilig akong magluto at gumawa ng kung anu-anong makakain, pero ibang topic na yata ito. Hehe.

Pagkatapos kong kumain, minsan lalabas ako at makikipagharutan sa mga aso. Minsan pinapakain ko din ng pandesal.

Maliligo na ko pagkatapos. Minsan kahit gano ako kabusog eh pinipilit kong kumain ng lunch ng alas-dose ng tanghali. Minsan ako nagluluto ng lunch namin. Natutunan ko sa pamamagitan ng kapangyarihan ng internet ang magluto ng adobo, sinigang, pork steak, binagoongan, baboy na may gata, caldereta. Nagpaturo ako minsan magluto ng Bicol Express nung nasa Sorsogon ako, pero natuklasan ko na ang Bicol Express pala ay parang Bagoong na may gata, sili at pinong-hiwa ng taba ng baboy. In short, sawsawan. Akala ko kasi ulam yun. Ewan ko lang, baka nagkakamali rin ako. Hindi na 'ko nangahas pang magtanong kung ano talaga ang Bicol Express. Parang I just lost interest about it na. Pero, masarap! Sa Sorsogon din ako nakatikim (at nakakita) ng Dinuguan na may Macaroni. Akala ko nga nung una, isaw ng baboy 'yun. Pero sobrang lambot eh, kaya napag-alaman kong elbow macaroni nga iyon. Pero, masarap!

Ngayon pagkatapos ko mananghali ng bandang 1pm, magoonline na ko. aabutin yun ng mga hanggang 2:30pm. Minsan naman, nanonood din ako ng tibi. Ako na korni, pero nanonood ako ng Magdusa Ka! Ang daming mga namumutok na dibdib dun. LOL. At syempre pa may mga bonus na "maiinit" na tagpo! Wahaha!

Pag natatamad na ko manood ng tibi, naglalaro naman ako. Tapos ko na ang Silent Hill Origins. Silent Hill fan ako! Oki naman siya, as always NAKAKATAKOT at NAKAKAGULAT! Maganda siyang laruin kapag gabi o kaya sa madilim. Pero bago yun, natapos ko na rin ang Prince of Persia: Rival Swords. Oki rin, maganda at enjoy laruin! Inumpisahan ko naman laruin kelan lang yung Harry Potter and the Order of Phoenix, pero tinigilan ko na, boring kasi eh. Hindi ako mahilig sa mga online games, gastos kasi yun, lo-load-an mo pa! Corny naman yung mga free.

Pagdating ng 7 or 8pm (or pag nagutom ako sa kakalaro), hapunan na. Tapos nood ng news sa tibi. Then laro ulit. Pag byernes naman, i see to it na makakapanood ako ng Bubble Gang. Pag inantok, magaayos na ng sarili bago matulog. Yun lang!

More or less ganyan kadalasan ang nangyayari sa araw-araw sa buhay ko habang hinihintay ko pa ang paguumpisa ko sa trabaho. Pumirma ako ng kontrata sa trabaho ko noon pang June 10, pero magiistart pa ko sa July 28. Ang tagal. Kaya heto medyo nababato na sa bahay.

Pumasok na rin sa isip ko ang kumuha na ng passport hangga't tambay ako sa bahay. Walang kinalaman yun sa trabaho ko, gusto ko lang maging ready na may passport na ko. Yun lang! Pero naisip ko na saka na lang, pag may pera na ako at nagta-trabaho. Ayoko muna kasi gumastos hanggat hindi pa 'ko kumikita. Ayoko namang humingi ng pera sa nanay ko o sa kahit sino pa man para sa pangkuha ng passport.

Naisipan ko ring mag-gym ulit. Meron kasi malapit dito sa amin, pero tulad ng sabi ko, ayoko muna gumastos. Makakapaghintay naman yun.

Pero kung tutuusin nakakabato na talaga sa bahay. As in. Bato na ang utak ko, pati na yata puso. Yikes.

"Sa langit / may tagpuan din / at doon hihintayin / itong bato sa buhangin //"

Sounds familiar? Wala lang. Nabanggit ko kasi ang bato. Hayyyy. My brain needs a work-out.

Mike Enriquez, Hindi na Nakakatuwa!

Medyo napansin ko lately na itong si Mike Enriquez eh napapadalas ang pagki-clear ng boses on nationwide television at pagkatapos ay magsasabi ng kanyang trademark na "Excuse me po!". Hindi ko maintindihan kung marami bang nakabarang plema sa lalamunan nya o katatapos lang niyang kumain ng isang toneladang chocolate with almonds.

Naging suki na siya ng mga mahilig mag-spoof dahil sa kanyang gawi na iyon. Pero habang nagtatagal eh parang hindi na nakakatuwa at nakakatawa. Kung nagpapakyut siya, eh tigilan na niya. Sa tingin ko nga dapat magbakasyon muna siya at magpasuri sa doktor. Medyo nakaka-bother na kasi ang madalas niyang ginagawa na iyon. Kumbaga sa panonood ng pelikula (o kaya'y pakikipag-ano), kung kelan ka nasa climax [ng istorya] saka naman may biglang mangiistorbo dahil sa pag-"ehem". Badtrip diba?

Anyways, congrats kay Manny Pacquiao. Medyo natatawa lang ako sa mga clips na pinapalabas sa news (sa 24 Oras) partikular dun sa ipinapakita yung mansion ni Pacquiao kung saan nandoon ang kanyang MGA kamag-anak at MGA MALALAPIT na kaibigan. Ang DAMI kasi niyang mga MALALAPIT na kaibigan at kamag-anak. Siguradong-sigurado ako na noong naguumpisa pa si Manny eh wala ang mga yan. Tsk Tsk. Iba talaga ang nagagawa ng pera at popularidad.

Ü

The Search is Over

Medyo matagal ko na rin hinanap 'to. Kahit sa Google o Yahoo Search hinanap ko na rin. Pinatulan ko na rin kahit iba pang mga search engines, pero hindi talaga ako nagtagumpay. Kaya heto, nagtyaga akong magbabad sa tibi para lamang kabisaduhin at ialay sa buong mundo ang.... DYARAAAAAAANNN!!! Ang lyrics ng Huggies TV ad! Enjoy!

Lilipad na tayo, may suot na ang* pangpiloto

Sa langit isulat ang pagbati:

My baby is here, my baby is here

Tayo na't lumakbay at sa agos sumabay

Hangin salubungin na

Explore, dream, discover

Explore, dream, discover!

Saan man makarating, ikaw ang magaling

Kasama ang huggies, abutin mo ang bituin

Kasama ang huggies, abutin mo ang bituin!

Kinabisado din daw ito ni Ofel para i-text sa kin ang lyrics (surprise nya daw sa kin, pero sya na-surprise ko) pero naunahan ko siya! Hehe. Ü

PS: Pwede kayong mag-comment for correction ng lyrics. :D

*After listening carefully again to the TV Ad, I made this correction

MARAHIL AY ITO NA NGA YATA ANG PINAKAMAHABANG TITLE NA NAGAWA KO SA MAHIGIT TATLONG TAON KONG PAGSUSULAT SA AKING PINAKAMAMAHAL NA BLOG!

Yun lang. Ü

Vurtdeigh

Happy Birthday sa kin!

Ngayon ko lang na-realize na marami na pala akong ka-birthday, ibig kong sabihin eh mga kabertdey ko na I know personally. Hindi syempre kasama yung mga tao sa ibang panig ng mundo na hindi ko naman kakilala.

Ang pinakaunang taong nakilala ko na kabertdey ko eh yung pinsan ng nanay ko na si Tita Donna. Naalala ko pa nung musmos pa ko nagkaroon siya ng bertdey party. Hindi ko matandaan kung debut niya yun o ano, pero alam kong meron siyang malaking handaan. Wala akong handa. Sinabi ko sa kanya ng walang kaabog-abog na: “Tita Donna, pwede ba makihati sa handaan mo tapos yung mga matatanggap mong regalo eh hati rin tayo!”

Nung pumasok naman ako ng elementary nakilala ko ang classmate ko na kabertdey ko rin na si Mark Louie Dignadice. Ang alam ko eh kaedad ko siya. Ibig sabihin, malamang magkasabay kaming niluwal sa parehong araw at taon. Hindi nga lang ako sigurado kung pareho rin ng oras at lugar! Wala na kong balita sa kanya dahil lumipat yata siya ng ibang eskwelahan bago pa man kami nagtapos ng elementarya. Wala rin akong masyadong alaala sa kanya. Basta ang alam ko lang kabertdey ko siya. Sa tingin ko eh hindi rin kami close dati.

12 years ago, ipinanganak naman ang pinsan ko na si RJ. Kung anong ikipinayat ko eh siya naming ikinalaki niya! Ipinangalan siya sa tatay niya at sa patron ng simbahang pinagdausan ng kanyang binyag.

Pangalawang beses ko na pumunta ng Sorsogon noong nakaraang Abril, pero noon ko lang nalaman na meron din pala akong mga kabertdey dun! Kabertdey ko si Tito Here at ang kanyang anak na si June Boy (hulaan nyo kung bakit ganun ang pangalan niya). Kaberdtey ko rin ang baby na si Chloe!

Hindi lang yan, kabertdey ko rin ang nanay ng bespren ko! *wink*

Hindi naman ako mahilig sa mga artista pero kabertdey ko rin pala si Camille Pratts at Nicole Kidman. (Hindi kami close)

Whew! Dami no?

Sayang hindi ko naging kabertdey si Jose Rizal. Ü

"XEREX"

related post: Bitches and Cream

Dear Xerex,

A-katorse ng Hunyo. Kadiliman, ilang minuto lamang at sasapit na ang ika-pito ng gabi. May narinig na lamang akong sumisigaw. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa kakaibang sensasyon na nadarama ng pinagmumulan ng boses.

"Sino ba'ng hindi nagsara ng gate???" Boses pala iyon ni Tatay Jun na medyo parang galit.

"Eh hindi naman kami lumalabas ng bahay eh!" Sagot ng lola ko. Nasa loob kami ng bahay at kasalukuyang nanonood ng tibi.

"Ayun at nasagasaanan si Mai-mai!"

"Ano?!!!!" Bulalas ng lola ko na halos manlaki ang mga mata dahil sa kakaibang sensasyong naramdaman nito mula sa kaibuturan ng kanyang puso. Kahit na sanay na ko sa napakalakas na boses nito eh nagawa ko pa ring magulat. La lang, for a change. Kunwari noon ko lang narinig ang lola ko na napasigaw. Pero mas nagulat ako sa balita ni Tatay Jun, kapatid ng nanay ko.

Boses lang ni Tatay Jun ang narinig ko, kahit na nakasilip lang siya sa bintana. Madilim sa labas eh. Pero pagkatapos nyang isambulat ang mainit-init pa at tila nakakapanghilakbot na balita, hinugot ko ang aking diwa mula sa pagkakatulala matapos pumulandit sa aking isipan ang tila masamang balita. Lumabas din kaagad ako mula sa puerta ng aming bahay para malaman ko pa ang ilang mga detalye. Ayon nga sa kanya eh naiwan ang gate na nakabuyangyang, tila nakaligtaan yata ng pinsan ko at ng asawa niya na isara (nakamotor kasi sila). Sa isang tabi ay nakita ko si Mai-mai na walang buhay. Napansin kong walang dugo sa dinaanan ni Tatay Jun. Malamang ay binuhat nya ang kaawa-awang aso. Akala ko ay may balak siyang ilibing si Mai-mai tulad ng ginawa niya kay Totoy. Hindi pala.

Hulaan mo kung anong ginawa niya kay Mai-mai:

Tinitigan? -Mali.

Ginawan ng "Dog Scandal"? - Mali.

Tinangisan? -Mali.

Dinasalan? -Mali.

Nagpatawag ng mga crying dogs (doggy version ng "crying ladies". nyek)? -Mali

Nagsagawa ng necrological services? -Mali.

Eh eulogy? -Mali.

Kinatay? -Tama.

Kinatay dahil gagawing fertilizer? -Mali.

…dahil trip-trip lang? -Mali.

…dahil iaalay sa mga anito? -Mali.

…dahil banal na aso at natatawa sya, hihihi? -Mali.

Karaniwan na yata talaga sa ating mga Pilipino ang kumain ng aso. Tumpak, mauuwi lang pala si Mai-mai sa mga tiyan ng mga manginginom. Tsk tsk. Hindi ko alam kung kelan nagsimula ang tradisyon na ito ng "asozena", pero pramis nakatikim na ko. Musmos pa ko nun nang makatikim ako ng aso, pero hindi pulutan, kundi ulam. At totoo nga ang sabi-sabi na mainit ito sa katawan. Nag-init nga aking katawan… at dahan-dahan kong hinubad ang aking t-shirt… at unti-unting hinaplos ang aking leeg pababa sa aking dibdib ¾ ng bimpo dahil tumatagtak na ang aking pawis sa init!

Nakakaawa ang mga aso kung kakatayin lamang ito. Isang beses lamang ako tumikim ng aso, pagkatapos nun hindi na. Parang merong "guilt" kasi akong naramdaman pagkatapos ko makatikim. Ewan ko. Parang ang weird nga eh. Kung tutuusin wala namang pinagkaiba ang aso sa manok, baboy, at baka na karaniwan nang kinakain. Pero sa tingin ko meron.

Naalala ko ang isang matagal nang kwento sa Maalaala Mo Kaya. Kwento ito ng isang batang babae at ng kanyang ama kung saan meron silang babuyan. Binilin ng ama sa kanyang anak na kahit kelan ay huwag niyang papangalanan ang kahit isa man sa mga biik/baboy na kanilang alagain. Ngunit dahil sa pagiging likas na matuwain ng batang babae sa kanilang mga alagang biik, pinangalanan niya ang isang biik (hindi ko na matandaan ang ibinigay na pangalan) at kanya itong binigyan ng espesyal na atensyon at pangangalaga. Lingid ito sa kaalaman ng kanyang ama. Hanggang sa dumating ang panahon na kailangan nang katayin ang mga baboy (kasama ang baboy na alaga ng batang babae), nagtaka ang bata nang hindi niya mahaligap ang kanyang paboritong baboy. Tinanong niya ito sa kanyang ama, ngunit nagtaka ito kung sino ang binabanggit ng bata. At natuklasan nga ng ama na baboy pala ang tinutukoy ng bata. Sinuway siya ng kanyang anak. At dun natuklasan ng bata ang dahilan kung bakit hindi dapat binibigyan ng pangalan ang mga alagang baboy. Ayun, nag-iyakan ang mag-ama dahil sa baboy.

Sa sobrang pagiging malapit natin sa isang tao, bagay o hayop, nagiging mahirap at masakit para sa atin ang magparaya.

Pero sabi nga nila, pag may umalis, merong darating. Sumakabilang buhay na nga si Mai-mai, pero nag-iwan siya ng apat na tuta na anak niya kay Taki. Dapat sana ipagbebenta ang mga tuta na iyon dahil mahal ang bigas, walang maipapakain sa lahat ng mga tuta. Nauna nang naibenta ang dalawang tuta. Pero dahil sa hindi inaasahang pagkamatay ni Mai-mai, napag-isipan ng pamilya ni Tatay Jun na huwag nang ibenta ang mga natitira pang dalawang tuta. Wala pang pangalan ang mga tuta. Basta ang isa ay medyo balbon, at yung isa naman ay may kapayatan na laging nakataas ang tenga. Pati ang pagkakataas ng tenga ng isang tuta ay binigyan ng mahiwagang intriga ng lola ko. Aniya, kapag daw laging nakataas ang tenga ng isang aso, asahan daw na matapang ito.

Hindi pa rin talaga ako sang-ayon sa pagkatay at pagkain ng mga aso. Nito ngang mga nakaraang mga araw halos hindi ako makakain ng karne dahil naaalala ko si Mai-mai. Nagsumiksik na naman sa aking isip na maggulay na lang. Frustrated vegetarian ako. At hanggang ngayon frustration ko pa rin yun. Ewan ko ba. Parang ang lahat na lang yata ng masama eh masarap! Hindi ko sinasabing masama ang kumain ng karne. Pero naiisip ko kasi na para mabuhay ang isang nilalang kelangang may maisakripisyong ibang may-buhay. Sa tingin ko ganun na talaga ang patakaran ng kalikasan, at hindi na maari pang mabago. Tayo ay nasa food chain. "Survival of the fittest" ika nga sa wikang ingles.

Kung iisipin mo, ang tao ay hayop din. Isang mataas na uri ng hayop. Hayop na kayang mag-isip, magkwenta, magmahal. Makulay ang kanilang buhay, katulad ng sa aso. Pero bakit nga ba wala nang Xerex sa Abante?! Ang gara naman!

Isang Patalastas

Haay. Talagang medyo naaasar na ko sa sarili ko.

Tatlong (plus one) posts sana ang nakahilera ngayon para ilagay sa aking blog subalit naka-save lamang ang mga ito sa aking kompyuter. Hindi ko matapos-tapos ang mga posts na iyon dahil sa tuwing inuumpisahan ko ang isang post eh bigla naman akong makakaisip ng ibang topic and i'll jump right into writing another post about it right away, na hindi rin matatapos dahil makakaisip na naman ako ng ibang bagay. Haay, ang gulo ng isip ko!

Pero actually, baka tinatamad lang ako. Hehe.

Abangan ang mga sumusunod na posts sa darating na mga araw o taon:

1. Before and After
   
2. Karera, ATBP.
   
3. Mga Gabay sa Pagiging Isang Mabuting Mamamayan
   
4. Sikat ang Vagina ni Vincent
   

Sabi nga nila, Patience is a virtue, kaya sana kahit abutin ng limang taon bago ulit ako sipagin na mag-update eh may mga bumibisita pa rin sa blog ko.

Salamat sa inyo! Ü

Paksiw

Bukas umpisa na ng buwan ng Disyembre.

...

...at malapit na naman ang Valentine's Day.

Naaalala ko noong Grade 1 pa ko, laging kasabay ng Valentine's Day ang Teachers' Day. Syempre laging bida ang mga titser kapag ganung araw. Karaniwan roses ang binibigay sa kanila. Hindi pa ko masyadong sweet nung Grade 1 ako. Grade 3 na yata ako nung nag-umpisa akong bumili ng bulaklak para sa Teachers' Day. Kaya't nung sumapit ang araw na yun that time, napansin kong nagkalat ang mga nagtitinda ng mga roses sa gate ng skul namin, kaya bumili ako ng ISA. Ibinigay ko ang nag-iisang bulaklak na yun sa peyborit kong teacher at death threat naman sa aking Math teacher.

Loko lang. Ü

Hindi ko alam kung meron talagang "Teachers' Day" na tinatawag. Bata pa ko nun, at walang kamuwang-muwang sa mundo. Noong tumuntong na 'ko ng hayskul (sa parehong eskwelahan) hindi ko namalayan na wala na palang Teachers' Day na sineselebreyt. Siguro inimbento lang ng skul na yun yung ganoong okasyon para hindi mag-premarital sex ang mga Grade 1 pag Valentine's Day.

...

...

Basahin nang malakas at mabilis (ang hindi sumunod panget):

PASKO, PAKSIW, PASKO, PAKSIW, PASKO, PAKSIW (repeat till fade)

...

...


Medyo asar na ko sa kwarto ng bahay na katabi lang ng kwarto ko kasi laging pinapatugtog ang "My Valentine" ni Martina McBride. Take note: Infinite Loop! Hindi tuloy ako masyadong makapag-concentrate ng maayos sa sinasalitype ko ngayon. Kaya naman napunta sa Valentine's Day ang mga una kong nasulat imbes na tungkol sa Pasko.

Grrr. Ako lang yata ang nalulungkot kapag pasko. Hindi naman ako christmas-hater. Ewan.

Balik ulit tayo nung Grade 1 pa ko. Noong mga panahong iyon, palibhasa around 5:30 ang uwian namin at maagang nagdidilim ang buong paligid, galak na galak ako kapag uwian na. Nakikita ko kasi ang daan ko pauwi na halos nababalutan ng christmas lights. Syempre musmos pa lang ako nun kaya aliw na aliw ako sa mga kumukutikutitap na mga ilaw.

Noong mga panahong iyon talagang maiisip mo kung gaano kasaya tayong mga pinoy kapag sumasapit ang pasko, pano ba naman Setyembre pa lang eh, halos kung saan ako lumingon may christmas lights:

Sa mga bintana, may christmas lights.

Sa mga pintuan, may christmas lights.

Sa mga pader, may christmas lights.

Sa mga gates, may christmas lights.

Sa mga poste, may christmas lights.

Sa mga puno, may christmas lights.

Sa mga flowers, may christmas lights.

Kahit puso ng saging, may christmas lights.

Ipis: (boses-ipis) bakit ako walang christmas lights?

(uuyy. nagboses-ipis ka no?)

Pero ngayon ibang-iba na. Noong minsang umuwi ako ng medyo late na, parang napansin kong wala akong nakitang mga christmas lights. Wala na yung mga makatawag-pansin na mga kutitap. Hindi na rin kami naglalagay ng mga christmas lights matagal na. Christmas tree na lang.

Iniisip ko tuloy na pambata lang siguro ang pasko. Aaminin ko na nung bata ako, excited talaga ako kapag pasko... kasi lagi ko hinihintay si Santa Claus... na hindi naman pala totoo! Paniwalang-paniwala ako nun na si Santa Claus ang naglalagay ng mga kendi sa medyas na sinasabit ko tuwing Christmas Eve. Kaya naman one christmas (nung bata pa rin ako) naisipan ko na gumawa ng letter para kay santa. Syempre binati ko muna siya ng merry christmas, sabay sabi kung gano siya kabait at kung gano ako kabait na bata. In the end, sinabi ko ang mga gusto ko matanggap sa pasko: Gameboy (yung classic, super uso 'to dati), damit, pantalon (sinabi ko rin sa letter yung size), sapatos (dinrowing ko naman yung paa ko sa isang pirasong papel kasi hindi ko pa alam dati yung size ng paa ko), at yung iba hindi ko matandaan. Tinupi ko ang sulat na yun at nilagay sa pinakamalaking medyas na nakita ko that time. Kung dati lagi ko sinasabit yung medyas ko sa tabi ng mga medyas ng mga pinsan ko, noon nag-solo ako. Baka kasi makita ng mga pinsan ko na may letter sa loob maki-gaya pa. Kinabukasan, walang laman ang medyas. Kahit kendi, wala. Napaka-optimistic ko nung bata ako kaya inisip ko na lang na baka hindi nakita ni santa yung medyas ko.

Kung tutuusin naging masaya na rin naman ang pasko ko kahit paano nung bata pa ko. Kahit wala yung nanay ko, sumasama ako sa mga pinsan ko kasama ang mga magulang nila kapag namamasko sa mga ninong at ninang nila. Kumbaga, sabit lang ako. Hindi ko kasi kilala ang mga ninong at ninang ko... hanggang ngayon. Malamang hindi rin nila ako kilala. Hindi sila pinakilala sa kin. Kaya hindi ko naranasan yung magmano sa mga 'ninong' at 'ninang'. Nakikimano lang ako nun sa kung sinong mga ninong at ninang na pagmamanuhan ng mga pinsan ko. Yung mga ninong at ninang nila talagang malaki ang binibigay na aguinaldo, minsan may kasama pang regalo. Sa 'kin wala. Simpleng "merry christmas sa'yo iho" lang. Mga kamag-anak ko lang ang nagbibigay sa kin ng aguinaldo. Kaya naman pag nagpalakihan na ng mga aguinaldo kaming magpipinsan, lagi akong talo.

Ganun lagi tuwing pasko nung bata pa ko.

Nitong mga nagdaang pasko, madalas ko pinapalano na umalis ng bahay at i-treat ko naman ang sarili ko sa araw ng pasko. Yayain ang mga kaibigan na pumunta sa mall, mamasyal, kumain, manood ng sine. Pero alam kong hindi sila papayag, dahil hindi papayag ang mga magulang nila na umalis sila sa araw ng pasko. Sa 'kin kasi walang pipigil. Wala dito ang nanay ko, wala akong tatay, yung lolo ko alam ko medyo magagalit kapag umalis ako pero wala na siya, yung lola ko naman alam kong maiintindihan ako, yung mga inaanak ko naman pwede kong iwanan na lang yung regalo/aguinaldo nila... kaya iniisip ko nun na kahit mag-isa ako aalis pa rin ako ng bahay at aaliwin na lang ang sarili. Pero naisip ko pa rin in the end na malungkot pa rin ang mag-celebrate ng pasko mag-isa.

...

Siguro nga, pambata lang ang pasko.

...


Maligayang pasko sa inyo! Ü

Been blogging for nearly 3 years, and this is my first about-christmas post.

Ang Alamat ng Gift Certificate

Noong unang panahon, ipinanganak ang tatlong sanggol na siyang nakatakdang magbago sa kapalaran ng sangkatauhan.

Lumaki nang maayos ang tatlong sanggol na ito hanggang sa itinakda ng tadhana na sila ay magkakilanlan. Nagbinata si Ed-Ed at nagdalaga sina Mon-Mon at Mag-Mag. Naging magkaibigan ang tatlo. Ngunit mas naging malapit sa isa't isa ang dalawang babae, habang lagi namang napag-iiwanan ang nag-iisang lalaki na si Ed-Ed.

Mon-Mon: "Ang sarap ng donat!"

Mag-Mag: "Oo nga! Simula ngayon peyborit ko na ang donat!"

Mon-Mon: "Hindi ba tayo tataba nito girl?"

Mag-Mag: "Duh?! Ang taba na kaya natin!"

Mon-Mon: "Hihi! Akala ko di mo pansin eh!"

Lumipas ang mga araw at napansin ni Ed-Ed na hindi na siya isinasama sa lakaran nila Mon-Mon at Mag-Mag.

Ed-Ed: "Huhuhu! Lagi na lang ako mag-isa ngayon... anong gagawin ko?"

Habang ngumangalngal si Ed-Ed ay bigla na lamang lumitaw ang isang kakaibang nilalang mula sa kawalan na tila nababalot sa nakakasilaw na liwanag.

Ed-Ed: (nasisilaw) "Hu u?"

Kakaibang Nilalang: "Ako ang iyong konsensya na half-fairy"

Ed-Ed: "Ah oki. Naks."

Kakaibang Nilalang: "Napansin kong namomroblema ka sa iyong dalawang kaibigan."

Ed-Ed: "Huhu! Lagi na lang nila ako iniinggit sa mga donat na kinakain nila! Huhuhu!!!"

Kakaibang Nilalang: "Hmmm. Kung gayon, bibigyan kita ng maraming salapi para makabili ka ng maraming donat!"

Ed-Ed: "Wow. Thanks!"

At nagkaroon na nga ng maraming salapi si Ed-Ed at ibinili ito ng maraming-maraming donat. Napansin ito nila Mon-Mon at Mag-Mag kaya nagkasama-samang muli at lalong naging malapit sa isa't isa ang tatlong magkakaibigan. Ngunit isang araw...

Ed-Ed: "Salamat sa'yo at naging close na ulit kami ng aking mga friends!"

Kakaibang Nilalang: "Wala yun. Pwamis. Ü"

Ed-Ed: "Teka ano nga pala ang pangalan mo?"

Kakaibang Nilalang: "Since ako ang iyong konsensya na half-fairy, ang pangalan ko ay kabaligtaran ng iyong pangalan."

Ed-Ed: "Ah... so ang pangalan mo ay *censored* !!! Nyahaha!!! *censored* pala ang pangalan mo! Pero infairness hindi ka mukhang *censored*!"

Kakaibang Nilalang: "How dare you to make lapastangan of my name! Simula ngayon babawiin ko na ang mga salapi na ibinigay ko sa'yo!"

At simula nga noon ay nawalang parang bula ang mga salapi ni Ed-Ed.
Isang araw...

Mon-Mon: "Maligayang bati sa'yo Ed-Ed!"

Ed-Ed: "Ha? Bakit anong meron?"

Mag-Mag: "Hindi mo ba alam? Today is Donut Day!"

Mon-Mon: "Eto nga o, may regalo ako sa inyong dalawa... DYARRAANN!!! Special Donuts!"

Mag-Mag: "Hihi! Girl pareho pala tayo ng regalo!"

Mon-Mon: "Ayos, mahaba-habang donut session 'to!"

Mag-Mag: "Ikaw Ed-Ed, anong regalo mo sa min?" (excited)

Ed-Ed: "Uhmm..."

Mag-Mag: (nagtaas ng kilay)

Mon-Mon: (nagtaas din ng kilay)

Ed-Ed: "Eto na lang ang regalo ko sa inyo..." (naglabas ng isang papel)

Mag-Mag: "Ano 'to????"

Ed-Ed: "Uhmm... imbento ko. Available at all leading department stores nationwide."

Mon-Mon: "Wahaha!!! You're so pathetic, like antibiotic!"

Mag-Mag: "Of course intercourse! Agree ako sa'yo Mon-Mon!"

Ed-Ed: (nag-init ang ulo at kumuha ng mga donat) "Etong dapat sa inyoooooo!!!!"

Isinalaksak ni Ed-Ed ang mga donut sa mga bibig nila Mon-Mon at Mag-Mag. Halos hindi makahinga ang dalawang babae sa ginagawa ni Ed-Ed pero nakuha paring abutin ni Mon-Mon ang papel na hawak kanina ni Ed-Ed at kanya ring isinalaksak sa bibig ni Ed-Ed. Namumungalan ang tatlong magkakaibigan sa mga laman ng kanilang mga bibig. Hindi nagtagal ay nawalan ng malay ang tatlo. Pero naka-smile.

Kinabukasan ay hindi na matagpuan ang tatlong magkakaibigan. Hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ang naging dahilan sa pagkawala ng mga ito.

Lumipas ang mga araw, napansin ng mga taumbayan na may biglang tumubo na papel sa lugar kung saan huling nakitang walang malay ang tatlong magkakaibigan. Umabot ito sa kaalaman ng isang negosyante.

Negosyante: "Hmm. Napakahiwaga ng papel na to. Parang certificate... pero may nakasulat na 'gift'. Hmmm...gift... certificate..." (light bulb) "GIFT CERTIFICATE!!! Okey to ah! Bagong pa-uso!"

-The End-

EXPOSED: Pikachu in Ecstasy!

Vincent's Vagina

To whow it my cover

This is to certify that the pt. was treatell for fewer jmd to wircert’s agiwa. Nest was adusd until juca condizu is alleuabl. (slash slash)

Iyan ang pinagawa kong excuse letter kay dok just in case na kailangan ko ng patunay na nagkasakit ako.

Hindi ko talaga maintindihan ang mga doktor. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi nila kayang sumulat ng maayos para naman maintindihan ng mga pasyente nila kung anong sinusulat nila sa reseta.

Mga 2 weeks ago, nagpunta ako ng doktor kasama ang lola ko para magpa-check-up. Nagkalagnat kasi ako, tapos ang sakit-sakit ng lalamunan ko. Pero pagkadating na pagkadating ko sa opisina ng doktor, biglang nawala yung lagnat ko. Parang may kung anong kababalaghan ang bumabalot sa klinika ng doktor na yun.

Dok: “O, anong nararamdaman mo?”

Qreux: “Dok, may lagnat po ako.”

Kinapa ni dok ang noo at leeg ko.

Dok: “Wala naman eh.”

Qreux: (nagulat) Baka isipin nito nagsisinungalanging ako, kasama ko pa naman lola ko. “Ha… ah eh, masakit po lalamunan ko. Pabalik-balik po eh. Pramis.”

Dok: “O sige, nganga.”

Qreux: “Aahh….hhhh”

Dok: “VINCENT’S **GINA yan!”

Bigla akong napatingin sa lola ko.

Qreux: Tama ba dinig ko, Vincent’s Vagina? Sana di alam ng lola ko ang tagalog ng VAGINA. “Ah eh dok, ano po ba yung Vincent’s--- ”

Dok: “Mahina kasi yung immune system mo kaya nagkaroon ka ng Vincent’s **gina.”

Qreux: Pucha, di ko talaga maintindihan. “Ah. Ok.”

Dok: “Heto bibigyan kita ng gamot at saka pampalakas ng immune system mo.”

(Due to scanner problems, the second page of the reseta is not shown. Sorry po!)

Hindi mo naintindihan no? Ako rin.

Himala nga at naiintindihan ng mga tao sa botika ang sinusulat ng doktor. Nagkataon naman na meron ding sariling botika ang doktor na yun. Asawa niya yung pharmacist sa botika.

Qreux: “Uhmm.. magkano po ‘tong gamot na to?” (sabay turo sa buhol-buhol na linya sa papel)

Asawa ni dok: “Ah ito bang [insert the name of the gamot here]? Php57 LANG per tablet.”

Qreux: Ang mahal. “Eh ito pong Climday, magkano?”

Asawa ni dok: “Mali, [insert the name of the gamot here] ang basa dyan. Php25 LANG.”

Kitams. Mali ako. Isang beses lang ako nag-attempt na mag-interpret ng sulat ng doktor mali pa.

Hindi pala CLACITUMY ang basa dyan, CLARITHROMYCIN pala.

Hindi rin CLIMDAY ang basa dyan, kundi CLINDOMYCIN.

Meron pang PIVOXICEN, pero PIROXICAM pala yun.

Meron ding DUPHEUON, yun pala DUPHARON.

Eto di ko talaga maintindihan. Siguro TOLOVID yung huli. Pero malamang mali din ako. Nakalagay lang kasi sa plastik nang binigay sa kin ang gamot na “TOLOVID”. Basta sabi sa kin ng doktor pampalakas yan ng immune system. Naintindihan ko lang ang basa sa reseta nung binigay na sa kin yung mga gamot na may mga labels na sa likod.

CLACITUMY.

CLIMDAY.

PIVOXICEN.

DUPHEUON.

Medyo natatawa ako sa sarili ko. Pero parang mas nakakatawa yata ang VINCENT’S VAGINA.

Sinikap kong alalahanin kung ano yung binigkas ng doktor. Pati yung pagbuka ng bibig ng doktor sinikap kong alalahanin. Pero pilit pa ring nagsusumiksik sa malaswa kong isip ang Vagina ni Vincent. Vincent’s Vagina nga ba yun? Parang naalala ko na hindi naman nagdikit ang labi ni dok nung binigkas niya ang word pagkatapos ng Vincent’s. So the second word must be starting with a vowel… perhaps a letter A.

Out of nowhere, naisip ko baka Vincent’s Aringina.

Kaya pagkagaling ko sa doktor, bukas agad ako ng PC, tinayp ko sa Yahoo Search ang Vincent’s Aringina, at ito ang lumabas:

VINCENT’S ANGINA pala yun, at hindi Vincent’s Aringina at lalong hindi Vincent’s Vagina. Ayon sa pagkakaintindi ko (at sa explanation ni dok), ang Vincent’s Angina ay isang impeksyon sa throat. Hindi sa tonsil (kaya hindi siya tonsillitis). Karaniwang inaatake nito yung mahina ang immune system, kaya pala siya pabalik-balik.

Bigla na namang gumana ang malikot kong imahinasyon… Pa’no na lang kung lahat ng na-diagnose ng Vincent’s Angina ay kasing-engot ko?

Imahinasyon 1:

Pare 1: “Dude, meron akong VINCENT’S VAGINA.”

Pare 2: (biglang gumalaw ang tenga, sabay ngiti ng malaswa) “Talaga?! Hehe! Patingin nga---Teka, Vincent’s? Lalaki yun ah! Di bale na lang.”


Imahinasyon 2:

Girl 1: (tumitili) “Gosshhhh!!!!! Girl, I have V.V. !!!”

Girl 2: (biglang napataas ng kilay) “Hellur, V.V. ??”

Girl 1: “V.V. , as in Vincent’s Vagina!!!”

Girl 2: “Ano ka ba, hindi ka pa ba masaya sa vagina mo?!”


Imahinasyon 3:

Lola: “Huhuhu!!!”

Apo: (lasing) “What’s up Lola? Hik.”

Lola: “Apo, meron akong Vincent’s Vagina!!!”

Apo: “Mukhang kailangan nyo nga lola. Hik.”

Siguro hindi ko na talaga maiintindihan ang mga doktor, sa pagsulat nila, sa mga diagnosis, etc. Pero may naalala akong doktora na ang ganda sumulat. As in maiintindihan mo talaga. Kaya nga lang Pediatrician siya… mababasa ba naman ng mga pasyente niyang sanggol ang sulat niya? Hay.

At diyan na nga nagtatapos ang kahila-hilakbot, nag-uumigting at kagila-gilalas na kwento at adventures ng Vagina ni Vincent. Lesson of the story? Hindi lang babae ang may vagina. Si Vincent din meron.

Malalandi Nga Ba Ang Mga Paru-Paro?

Matapos kong um-absent ng dalawang araw sa training ko, pinilit kong bumalik nung biyernes kahit mukha akong engot sa kalagayan ko. Pagkapasok na pagkapasok ko sa opisina namin, sinuot ko agad yung binaon kong denim-type na jacket, tapos sumugod agad ako sa katabi naming convenience store para bumili ng kape. Alam ko medyo nagtaka yung cashier nung nagbabayad na ko, kasi usually Milo™ Fuze™ ang binibili ko tuwing umaga. Hmmm. Wala lang. Therapeutic kasi para sa kin yung kape. At saka di ba, it has more antioxidants than red tea or even red wine? So huwag na tayong uminom ng tubig.

Pagkatapos kong mainom yung binili kong kape, bigla na naman agad akong nilamig.

Mula nung oras na yun hanggang mag-lunch break, wala kaming ibang ginawa kundi kumain. Marami kasing nanalo mula sa opisina namin sa ginawang outing ng DOT sa 8 Waves, kaya ayun nanlibre sila. Meron pa ngang pagkain na galling sa ibang opisina.

Habang namamahinga ako sa aking table, bigla akong napatingin sa computer ng katabi kong mesa. Napansin ko yung screen saver, mga paru-paro. Mga ilang minuto ko din silang pinagmasdan. Tapos biglang nag-init yung ulo ko. Bigla ko kasi na-realize na malalandi pala ang mga paru-paro. Ang lalandi nilang lumipad. Ang lalandi nilang dumapo sa mga flowers. Ang lalandi nilang sumipsip ng nectar. Ang lalandi nilang mag-pollinate. Nainis ako bigla sa mga kalandian nila. Sa isang iglap naging kaaway ko ang mga paru-paro. Parang tanga no?

Isipin mo:

• Simpleng itlog lang sila nung iniluwal ng malandi nilang ina.
• Napakapangit nila nung lumabas sila sa itlog na iniluwal ng malandi nilang ina.
• Habang lumalaki sila, mas nagiging kadiri sila.
• Pagkatapos, bigla silang magpapa-awa effect, patitigasin nila yung sarili nila hanggang sa magmukha silang kahoy.
• Pagkatapos nilang lumandi sa loob ng “cocoon”, lalabas sila pero pa-awa effect ulit. Kung may boses lang sila malamang maririnig mo yung halinghing nila habang lumalabas sa cocoon nila. Ang landi talaga.
• May nakita ka na bang paru-parong bumagsak sa lupa? Iyon ang nakapagtataka. Bakit ang mga batang ibon kailangan pang turuan ng kanilang mababait na ina (walang malanding ibon, pramis), samantalang ang mga batang paru-paro nakakalipad agad pagkalabas nila sa cocoon… nasan ang kanilang ina para turuan silang lumipad? Ayun, lumalandi.
  

Kung naging tao lang ang mga paru-paro, malamang na naging participant sila ng Extreme Make-Over. Tapos, malamang sabihin nila “Gosh, I’d like to thank Dra. Vicky Belo! Sa wakas, makakapaglandi na ko, Hihi!” Kitams, pati pagtawa may halong kalandian.

Hindi ko alam kung bakit all of a sudden naisip kong malalandi ang mga paru-paro. Malamang high ako sa antibiotic. Grrrr… Don’t worry after 7 days magiging normal na ulit ako. I wish.

Bitches and Cream

Heto, medyo sinisipag ng konti kaya naisipan kong gumawa ng update, pero sa totoo lang hindi ko alam kung pa’no sisimulan. Ewan ko ba. Siguro ganun talaga kapag busy. Minsan kasi kapag may naiisip akong idea na gusto ko ilagay sa blog, it comes at the wrong place! Minsan kapag tumatae ako, bigla na lang akong may maiisip na something na gusto ko ilagay sa blog, pero pagkatapos ko tumae, nawawala na yung mood ko to write. Minsan din kapag bagong gising ako, parang gusto ko magsulat pero nawawala din yung mood pagkatapos ko kumain ng breakfast kasi aantukin na naman ako. Ganun ba talaga ang mga tamad? Hindi naman talaga ako tamad, pero sa tingin ko… ewan, tinatamad ako mag-isip.

Anyway, yung aso namin na si Taki, mukhang nagbibinata na. Dati akala ko nga bakla kasi kapag lumalabas ako ng bahay, super bibo talaga with matching kembot pa na akala mo nilalandi ka. Pero ngayon hindi na, simula nang lumandi ang aso ng mga pinsan ko na si Mai-Mai, aba itong si Taki bigla na lamang naging papansin kay Mai-Mai. Kaso may problema si Taki. Mukhang type naman ni Mai-Mai si Buddy. Si Buddy, ampon naman namin siya. Bigay siya ni Tito Rowell. Siguro mga 3 months pa lang siya dito sa amin. Kahit sino namang babaeng aso (a.k.a. bitch) magkakagusto kay Buddy, kasi “mestiso” siyang aso. Hmmm… bakit kaya ganun si Mai-Mai? Siguro frustrated lang siya kasi hindi siya naanakan ni Totoy (R.I.P.). Medyo matagal na ring patay si Totoy. Siguro mga 2 months na. Namatay siya siguro dala na rin ng katandaan. Pero kahit na nag-sex na sila Mai-Mai at Totoy, hindi pa rin nabuntis si Mai-Mai. Wala nga kaming idea kung sino ba ang baog sa dalawa. Hindi rin naman siya mabubuntis ni Buddy kasi kapon (testicles removed) siya.

Mai-Mai: “Hoy Buddy, anakan mo naman ako!”

Buddy: “Sorry girl, I don’t have balls.”

Mai-Mai: “Ayyyyy! Sayang!”

Buddy: “LOL” (ym chat?)

Mai-Mai: “BRB, kausapin ko lang si Taki.”

Taki: “Bark! Bark!”

Mai-Mai: “ ‘bark-bark’ ka dyan, ‘aw-aw’ ka lang no!”

Taki: “Hehe. Kala ko maiimpress ka eh.”

Mai-Mai: “Taki favor naman oh.”

Taki: “Ano yun? Hehe!” (with matching galaw ng buntot)

Mai-Mai: “Nahihiya ako eh…”

Taki: “Sige na, wag ka na mahiya!”

Mai-Mai: “Uhmmm… anakan mo ko. Hihi! Grabe dyahe!”

Taki: “Sure! Tara! Pero tulungan mo muna akong makawala dito sa tali ko, para mas masaya!”

Mai-Mai: “Ayyyy! Ayoko nga! Baka paglapit ko dyan bigla mo kong sunggaban noh! Habulin mo na lang ako, hihi!”

Matupad na kaya ang pangarap ni Mai-Mai na maanakan? Abangan!

Note: No animals were harmed during the writing of this post.

Ü

What's New?

Hey Guys!

I'm back after some months of not updating my blog. So what have i been up to? School.

Pero to tell you honestly guys (secret lang natin to ha... hehe), tinatamad lang talaga ako mag-update...!!! hehe! Minsan talaga busy sa school, pero kapag hindi, natutulog lang ako sa bahay.

Anyways, I have changed some of the things about my blog:

1. Blogger is now "new "and not a "beta" anymore. So they are encouraging their bloggers to switch to the new Blogger. I did, and so far it seems ok.
2. Now, blogger has this new Label feature that enables you to organize your posts, making it easier for your readers to sort out what they want to read. And so I made a new entry in my sidebar named CATEGORIES.
3. I added Mayo's blog in my FRIENDS' links.
4. And this is so exciting: I just got my own domain www.qreux.co.nr! Woohoo! So how is that for an update huh! hehe! Now you can access my blog by typing in your address bar www.qreux.co.nr or http://qreux.blogspot.com, it works either way.

Whew! So ayan, marami akong updates ngayon... magpakasasa na kayo!!!!! Bwahahaha!!!

Dia De Las Madres

Happy Mothers' Day to all the moms out there!

So did you greet your mom yesterday? Me, I did. I also greeted my grandma. If you did not, you still have the chance, it's not too late! Mothers' day was just yesterday anyways.

I'm gonna post pics from CoE 2A's closing party and the recent fiestas i had attended very soon. keep on blogging!

Ang Bagong Kwento ni Eba

Ok, so it’s been a while since I wrote my latest post. Yesterday, we went to Kuya Ferds’ place just to chill out since we didn’t have our Computer class (buti na lang). And I must say that we had lots of fun. I was actually having second thoughts going there cuz I just didn’t feel going there (and I had few bucks left) and I wanted to take a break and sleep for the rest of the afternoon cuz that week was SO hectic. But then I thought that even if there would be nothing to do there, we might just end up doing something… and hey, just being with your friends and talking bout anything = fun.

So as usual, namili kami ng kakainin and we had our lunch. Tapos, nood ng Survivor Palau, then MYX, MTV… gitara doon, gitara dito, then nood ng One Piece and Spongebob…. Kahit Showbiz No. 1 pinatulan namin.

Nung padilim na, nagkwentuhan naman sila ng kahit ano. Si Mandap nga may bago nang prospect… si Jill (HAHA!!!). They were also asking me kung ano daw ba yung “darkest days” na nabanggit ko sa comment ko sa post ko na From There, hindi ko nga lang nasagot… la kasi ako sa mood nun magkwento. Then habang nagkakakwentuhan, gumawa naman sila ng wallpaper sa PC ni Ferds. Hehe! Ang cute nga eh.

Ang hindi ko makakalimutan eh yung “Ang Bagong Kwento ni Eba”. Kung ano yun, huwag nyo nang itanong, baka magkasakit lang kayo sa PU……..SO (‘kala nyo kung ano ha).

Malapit na OUTDOOR namin… excited na ko! Buti pa si Air nauna na.

So there, ‘til my next post!

The Way My Ideas Think Me

by Jose Garcia Villa


The way my ideas think me
Is the way I unthink God.
As in the name of heaven I make hell
That is the way the Lord says me.

And all is adventure and danger
And I roll Him off cliffs and mountains
But fast as I am to push Him off
Fast am I to reach Him below.

And it may be then His turn to push me off,
I wait breathless for that terrible second:
And if He push me not, I turn around in anger:
“O art thou the God I would have!”

Then He pushes me and I plunge down, down!
And when He comes to help me up
I put my arms around Him, saying, “Brother,
Brother”… This is the way we are.