Birthday Hopping

Woohoo! sa wakas, makakapagpost na ko ng pics! hehe!

Anyways, last September 23-24 (Friday-Saturday), nag "birthday hopping" kami. Yes, i call it "birthday hopping" kasi dumayo kami sa magkabilang dulo ng Bulacan para maki-birthday.

First Destination: Bitukang Manok
Yeah! It was actually my first time to hear a place like that... hehe! Well sa Pandi, Bulacan lang may ganyan (hmmm... siguro sa iba din). Birthday ni Ryan that time (Sept. 23). Masaya! Para nga kaming may "Survival Training" dahil sa medyo liblib yung lugar. Sayang nga lang at wala akong pics dun sa birthday ni Ryan. Pero nag-enjoy kami syempre sa mga pagkain (tsalap!) At syempre pa, makakalimutan ko bang banggitin yung naging concert namin dun? Hehe! nagsawa lang naman kami sa videoke! Saya!

Second Destination: Calumpit, Bulacan
Mga 5pm kami umalis sa bahay nila Ryan. Pero pinauna na namin sila pumunta kila Maui sa Calumpit kasi bumili pa kami nila Nani at Tune that time ng "inumin". Siguro mga 6pm na kami naka-alis, then nakarating kami sa Calumpit mga 8pm. Actually may "kakaibang" nangyari pa nga sa min bago kami nakarating kila Maui. Pero Hindi ko na ike-kwento. Tinatamad na kasi ako mag-type eh... hehe! Masaya rin kila Maui. Inaabangan nga namin yung pagsapit ng12am para sakto sa birthday nya (Sept. 24). Although madalas ko nang marinig, first kong natikman ang Gin-Milo. Masarap naman, lasa ngang Chocolait eh. Pero kinaumagahan nun, panay ang utot namin! Wahaha! Nung nagkita-kita nga kami nung Monday, puro kwentong utot ang pinagsaluhan namin eh. haha!

Anyways, narito ang mga pics namin sa bday ni Heidee (aka Maui). Enjoy!

Syempre kain muna kami! (L-R) Syota ni Aisha, Aisha, Jam, Ako, Andrea, Gat

Fe (may unan), Jam, Ako, Mandap, Maui

Mandap, Tweetie este Nani, Tune

Gat, Andrea, Maui, Sarah

Sige, kanta pa Fefot

OMG! Is there womething wrong in this pic..? Maipadala nga sa Nginiiig!

Karla, Fe, Maui, Jam

Eric, Sarah, Fe, Mandap, Maui, Ako

La lang!

Syota ni Mel, Mel, Maui

Jam: "Yo man, that ain't fuckin' cool!"

Maui: Caught in the Act

Maui and Gat

Me and Jam (O ano, tawa ka naman dyan?)

Maui and Eric

Maui and Nani (Ehem!)

Maui and Tune (Ehem ulit!)

Maui and Sons este Maui and Me

Ding and Baw Meow

Kinaumagahan... after namin mag-breakfast. Tsalap!

Ako.

Ako ay weird.
Oo, minsan naiisip ko weird ako. Ewan. Hindi ko alam kung bakit. Weird no? Hehe. Whatever.

Tamad ako!
Isa ito sa mga bagay na gusto kong baguhin. Tamad akong gumawa ng assignments, mag-review, maglinis ng kwarto, kumain, LAHAT! Buti na lang hindi ako tamad huminga.

Les=Late
Kakabit na yata ng pangalan ko ang word na "late". Syempre kapag tamad ka, kakambal mo na ang pagiging late. Akala ko nga dati, kapag college na ko hindi na ko male-late... pero mali pala ako. Maling-mali.

Tahimik.
Karaniwan, yan ang description sa kin ng mga taong hindi ako kilala o hindi close sa kin. Wahaha! Sa totoo lang tahimik lang talaga akong tao. Siguro maraming kokontra lalo na yung mga barkada ko. Kaya nga minsan naiinis ako kapag sinasabihan akong tahimik. Pero siguro tahimik lang ako kapag may kasama akong hindi kilalang tao, o kaya kapag may napapansin akong kakaiba sa mga tao sa paligid ko. Ako ang taong mahilig mag-isip. Kaya kapag nasa silent mode ako, asahan mong may iniisip ako. Maaaring tao o bagay.

Malibog...?
Last Wednesday bumili ako ng pin na may nakalagay na "If you're already this close, why don't you just suck my dick?"...
Uhmmm... malibog na ba yun?

Malalim. Daw.
Hmmm... Siguro.

Kuripot. Daw.
Oist mga peeps, hanggang dito na lang muna nagtitipid kasi ako sa kuryente eh at saka baka maubos agad ang card ko. Bye!

Today is September 7th 2005

Napakahalaga ng araw na ito para sa kin. Tatlong taon na rin ang lumipas. Lahat ng nangyari nung araw na yun tandang-tanda ko.

Lahat ng sinabi mo, tanda ko.

Kung saan nangyari, tanda ko.

Pati suot mo, tanda ko.

Hinding-hindi ko yon makakalimutan. Lahat nakatatak sa isip at puso ko.

Maraming salamat dahil nung araw na yon, hindi mo alam kung paanong sobrang napasaya mo ko.

Salamat.

Panaginip.

Nakita kita bigla. May kasama. Hindi na sana kita papansinin nang sa pangalawang tingin ko, nasiguro kong ikaw nga ang nakita ko. Ngiti mo pa lang alam ko nang ikaw yun. Habang papalapit kayo sa ‘kin, napansin kong magkahawak ang inyong mga kamay. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman sa mga oras na yon. Bigla akong napa-isip. Bigla akong naguluhan. Namalayan ko na lang na kinakausap mo na pala ako

“Les, siya nga pala yung minamahal ko.”

Mas lalo akong naguluhan, hindi dahil sa sinabi mo kundi sa bigla kong naramdaman. Pakiramdam ko bigla akong nalungkot. Parang nagdilim ang buo kong paligid. Ang ipinagtataka ko lamang ay kung bakit ko naramdaman ang ganoong mga bagay. Dahil ba sa may nararamdaman na ko para sa’yo? Pero bakit ikaw? Hindi ko namalayan na kinakausap mo pa rin ako, kaya kung anu-ano na lang ang sinasagot ko sa’yo, hanggang sa sinabi ko na lang na kailangan ko na lang umalis. Malamang gusto ko lang umiwas na makita ka—na may kasamang iba.

Sa aking paglalakad, dinala ako ng mga paa ko sa simbahan. Hindi ako pumasok sa loob. Pumunta ako sa isang sulok sa labas ng simbahan. Doon nakita kong may mga bata. Isang babae at isang lalaki. Naisip ko tuloy, ano bang maitutulong nila sa kin? Pero ganun pa man, kinausap ko pa rin sila. Inabutan ako ng ulan. Tila nakikisama pa ang panahon sa nararamdaman ko.

Ala-una ng madaling araw nagising ako. Nagising akong may takot pa ring nararamdaman. Tandang-tanda ko pa ang pinaka-unang sinabi ko: “Buti na lang panaginip lang”

Para maibsan kahit konti ang nararamdaman ko, tinext ko yung mga kakilala ko. Therapeutic kasi para sa kin yun. Kahit papano, gumagaan ang pakiramdam ko. Heto ang nilalaman ng text message:

Hindi ko alam kung bakit kita napanaginipan… Ngiti mo pa lang alam ko nang ikaw yun. May kahawak na kamay. Buong tapang mong sinabing “Les, eto nga pala ang minamahal ko.” Naging madilim paligid ko. Bakit nga ba? Dahil mahal na kita? Batid ko na hindi mo to mababasa. Natatakot ako sa nararamdaman ko… pero masaya ako na PANAGINIP lang ang lahat. Tama. Panaginip LANG. Ganun pa man mas takot ako sa katotohanan na ikaw at ako ay hindi abot ng realidad…

Bakit ba ganun na lang ako katakot? Hindi ko talaga maintindihan ang sarili ko. Naramdaman ko na to dati pa, mga ilang buwan na rin ang nakakaraan… akala ko mawawala din. Nawala nga, pero biglang bumalik ngayon. Nakakainis. Hindi ko alam kung gusto ko o hindi itong nararamdan ko… para sa’yo. Pero ikinakatakot ko kung saan pwedeng humantong ito. Hindi ko alam kung may patutunguhan. Nasa self-denial pa rin ako. Alam kong imposibleng maramdaman mo rin ang nararamdaman ko. Talagang napaka-imposible. Sobrang imposible. Pero bakit hindi ko magawang aminin sa sarili ko na umaasa ako kahit konti? Ayoko ng ganito. Itatapon ko na lang to. Alam kong makakaya ko.

Hindi kita mahal. Imposibleng maging tayo. Napaka-imposible.

Ewan

Sobrang nakakainit ng dugo ang araw ko kahapon. Heto ang mga dahilan:

1. Sira ang telephone namin.

2. Hindi nai-print ang ginawa kong research assignment na nai-print naman nila para sa sarili nila.

3. Walang colored ink ang unang computer shop na pinuntahan ko.

4. Nakalimutan kong i-save sa diskette ang research ko na naka-attach sa email.

5. Naalala kong wala pala akong dalang diskette.

6. Ito ang pinaka nakaka-high blood: Naglakad ako ng mahaba sa ilalim ng napakatinding sikat ng araw para maghanap ng ibang computer shops.

7. Walang colored ink sa pangalawang computer shop na pinuntahan ko.

8. Puno sa pangatlo.

9. Puno rin sa pang-apat.

10. Walang colored ink sa panglima.

11. Dumulas sa kamay ko ang cp ko at tumalbog ng apat na beses sa harap ng maraming naglalakad na tao. Dyahe.

12. Nagasgasan ang cp ko.

13. Bagsak ang midterm test ko sa Circuits 1.

14. Binuhat ko si Karen (joke lang. Hehe!)

15. Nakatulog na naman ako at hindi ulit nakapag-dinner.

Grabe. Ayoko nang maulit ang araw gaya ng kahapon. Buti na lang nakita ko si Jan pagkatapos ng klase. Syempre bigla kaming nagkaron ng lakad, nagtext kasi si Epi eh. Pero hindi kami uminom, kumain lang kami, magda-drive pa kasi si Jan. Umuwi kami mga bandang 8pm.

Sana talaga hindi na maulit ang araw ko kahapon. Malas!